Hejt w internecie.
Najzabawniejsze w internecie jest to, że ktoś potrafi skwitować lata Twojego doświadczenia pięcioma słowami: „ale ty gadasz głupoty”. I robi to z taką lekkością, jakby naprawdę właśnie podsumował czyjąś wiedzę, pracę, błędy, lekcje, wnioski, nagrania, obserwacje i konsekwencję. Lata doświadczenia. Setki materiałów. Dziesiątki błędów, z których wyciągnąłeś wnioski. Godziny pracy. I nagle ktoś wpada na kilka sekund, zostawia pogardliwy tekst i wychodzi. Jakby to było nic. Jakby to był „tylko komentarz”. Jakby nie warto było w ogóle o tym mówić.
Problem polega na tym, że właśnie przez takie podejście wiele osób latami pozwala, żeby internetowy hejt podcinał im skrzydła. Nie dlatego, że te komentarze są mądre. Nie dlatego, że coś realnie wnoszą. Tylko dlatego, że są proste, szybkie i agresywne. A agresja działa na psychikę szybciej niż logika.
I właśnie dlatego trzeba nazwać to uczciwie. Tekst typu „gadasz głupoty” nie jest krytyką. Nie jest opinią. Nie jest polemiką. To nie jest nawet początek rozmowy. To jest pusty strzał. Próba umniejszenia wartości kogoś, kto coś buduje, tworzy, mówi, pokazuje i ryzykuje wystawienie się na ocenę.
Krytyka ma treść. Krytyka ma argument. Krytyka ma sens. Krytyka mówi: nie zgadzam się z tym, bo. Krytyka pokazuje alternatywę. Krytyka wnosi perspektywę. Krytyka może być ostra, ale nadal może być wartościowa. Jeśli ktoś wchodzi w rozmowę i pokazuje, gdzie widzi błąd, z czym się nie zgadza i dlaczego, to jest rozmowa. To jest poziom, na którym można się spierać. Można się nie zgadzać. Można ripostować. Można nawet zmienić zdanie.
Ale komentarz w stylu „głupoty mówisz” nie ma nic wspólnego z rozmową. To nie jest próba zrozumienia. To nie jest próba wymiany myśli. To jest próba skrótu. Próba szybkiego podważenia czyjejś wartości bez żadnego wysiłku intelektualnego. Taki komentarz nie mówi nic o jakości materiału. Mówi bardzo dużo o poziomie osoby, która go pisze.
I właśnie to jest najbardziej prymitywny mechanizm internetu. Kiedy ktoś nie umie stanąć do rozmowy, rzuca etykietą. Kiedy nie ma nic sensownego do dodania, próbuje odjąć wartość Tobie. Bo to bezpieczne. Bo to szybkie. Bo ekran nie wymaga odwagi. Bo łatwiej napisać „gadasz głupoty” niż powiedzieć: nie zgadzam się, bo mam inne doświadczenie i oto dlaczego.
Hejt w internecie bardzo często nie bierze się z siły. Bierze się z bezradności. Z braku argumentów. Z nieumiejętności sformułowania myśli. Z frustracji. Z potrzeby rozładowania napięcia na kimś, kto akurat coś stworzył. Twórca wystawia się publicznie. Mówi. Ryzykuje. Bierze na siebie ocenę. A ktoś inny, zamiast zrobić to samo, woli usiąść z boku i rzucić pogardliwe pięć słów. To jest najtańsza forma uczestnictwa.
Najbardziej absurdalne jest to, że do każdego filmu, do każdego posta, do każdej wypowiedzi da się napisać „gadasz głupoty”. Do każdego. Nieważne, czy mówisz o nieruchomościach, treningu, biznesie, psychologii czy gotowaniu. Taki komentarz zawsze da się przykleić. Właśnie dlatego nie jest żadną miarą jakości. To nie jest ocena materiału. To jest gotowy szablon dla ludzi, którzy chcą poczuć przewagę bez wchodzenia w realny wysiłek.
I tu dochodzimy do najważniejszej rzeczy. Jeśli taki komentarz można wkleić wszędzie, to znaczy, że nie mówi nic o Tobie. Mówi o mechanizmie. O człowieku, który wybrał pogardę zamiast myślenia. Wybrał lekceważenie zamiast argumentu. Wybrał etykietę zamiast treści.
To bardzo ważne rozróżnienie, zwłaszcza dla osób, które tworzą regularnie. Bo jeśli robisz materiały do internetu, prędzej czy później trafisz na ludzi, którzy nie chcą rozmawiać. Oni chcą zaznaczyć swoją obecność. Chcą zostawić ślad. Chcą sprowokować reakcję. Chcą, żebyś się zatrzymał, zaczął tłumaczyć, zwątpił, wkurzył się albo milczał przez tydzień. To jest ich realny cel. Nie dyskusja. Reakcja.
Dlatego hejt w internecie trzeba rozumieć nie tylko jako przykry komentarz, ale jako próbę przejęcia Twojej energii. Ktoś nie tworzy niczego. Nie buduje niczego. Nie ryzykuje niczego. Ale chce wpływać na to, czy Ty będziesz dalej budować. I jeśli na to pozwolisz, oddajesz ster ludziom, którzy nie mają nic poza pogardliwym skrótem myślowym.
W tym wszystkim jest jeszcze jedna ważna prawda. Ludzie, którzy regularnie tworzą, bardzo często mają za sobą lata pracy, których nie widać. Setki prób. Nietrafione pomysły. Błędy. Uczenie się na własnej skórze. Czas. Konsekwencję. Ciągłe poprawianie warsztatu. Oglądający widzi 30 sekund rolki albo minutę filmu. Nie widzi drogi. Nie widzi zaplecza. Nie widzi ceny, jaką zapłaciłeś za to, żeby mówić dziś z większą pewnością.
I właśnie dlatego internetowy tekst typu „gadasz głupoty” jest tak śmiesznie mały wobec realnego doświadczenia. Bo z jednej strony masz pięć słów. Z drugiej strony masz lata praktyki. Z jednej strony masz pogardliwy odruch. Z drugiej strony masz setki godzin tworzenia, obserwacji, błędów i wyciągniętych wniosków.
Nie chodzi o to, żeby udawać, że hejt nie boli. Czasem boli. Szczególnie wtedy, gdy trafia w słabszy moment. Gdy jesteś zmęczony. Gdy masz gorszy dzień. Gdy sam zadajesz sobie pytania, czy to, co robisz, ma sens. Ale właśnie dlatego trzeba nauczyć się jednej rzeczy: oddzielać krytykę od pogardy. Krytykę warto czytać. Pogardę warto rozpoznawać i zostawiać tam, gdzie jej miejsce.
Bo prawda jest taka, że internet dał wielu ludziom odwagę, której nie mają w realnym życiu. W prawdziwej rozmowie nie powiedzieliby tego w ten sposób. Nie spojrzeliby komuś w oczy i nie skwitowali lat jego pracy pustym „gadasz głupoty”, po czym nie wyszliby triumfalnie z pokoju. Ekran daje iluzję bezkarności. Daje poczucie, że można strzelać słowami bez odpowiedzialności. I wielu ludzi dokładnie to robi.
Ale to nie znaczy, że trzeba się do tego przyzwyczajać albo to bagatelizować. Trzeba to rozumieć. Trzeba wiedzieć, czym to jest. To nie jest rozmowa. To nie jest wymiana myśli. To nie jest krytyka. To jest próba obniżenia wartości czegoś, czego ktoś sam nie potrafi stworzyć albo nie chce zrozumieć.
Największą pomyłką twórców jest czasem myślenie, że muszą odpowiadać na każdą zaczepkę tak, jakby była merytoryczna. Nie muszą. Nie każda wypowiedź zasługuje na poważną debatę. Nie każdy komentarz jest zaproszeniem do dialogu. Czasem komentarz jest tylko lustrem poziomu osoby, która go napisała. I to wszystko.
Ja nie zamierzam się zatrzymać przez ludzi, którzy pomylili komentowanie z tworzeniem. Nie zamierzam oddawać kierownicy osobom, które nie budują niczego poza krótkim błyskiem własnej pogardy. Ty masz pięć słów. Ja mam lata doświadczenia. Ty masz odruch. Ja mam pracę. Ty masz chwilę złośliwości. Ja mam proces, który trwa dalej.
I właśnie to jest najważniejsze. Nie zatrzymywać się przez ludzi, którzy chcą zmniejszyć wartość czegoś, czego sami nie potrafią unieść. Bo internet pełen jest komentujących. Ale świat realnie zmieniają ci, którzy mimo tego dalej tworzą, dalej mówią i dalej budują.
Hejt w internecie nie jest dowodem, że robisz coś źle. Bardzo często jest dowodem, że robisz coś widocznego. A widoczność zawsze przyciąga nie tylko uwagę wartościowych ludzi, ale też tych, którzy niczego nie budują i próbują poczuć wagę, umniejszając wagę innym.
Dlatego jeśli tworzysz, mówisz, pokazujesz swoją wiedzę i doświadczenie, pamiętaj o jednej rzeczy. Nie zatrzymuj się przez puste etykiety. Bo pusty komentarz nie jest miarą Twojej jakości. Jest tylko hałasem. A hałas nie powinien decydować o tym, czy przestaniesz mówić.